Nate Koechley van Yahoo was de eerste spreker. Altijd leuk om naar hem te luisteren, hij heeft een echte drive. Als front-end developer bij Yahoo denkt hij veel na over performance, dat moet ook wel op een site waar zoveel mensen op bezoek zijn. Zijn verhaal was een echt pleidooi voor het vak van frontender.
De rest van de dag viel alweer een beetje tegen. Het leukste was nog het panel over ‘Communicating Best Practices’ onder leiding van Paul Boag. Op een onderhoudende manier werd gepraat over hoe je opdrachtgevers voor de ‘goede zaak’ kan winnen. Aardig, onderhoudend en leuk met mensen als Rachel Andrew, Patrick Lauke en Murray Rowan, maar niet om ondersteboven van te geraken.
De laatste presentatie ben ik in de hal gaan zitten om een blogpost te schrijven. Daar raakte ik aan de praat met Cathy Ma van Yahoo, zij is daar ‘community manager’. Daarvoor deed ze community gerelateerd dingen bij Wikipedia, erg interessant vanwege het werk waar ik op dit moment mee bezig ben. Vroeger wisselde je dan visitekaartjes uit, tegenwoordig is het voldoende om elkaars Twitter naam te geven :-). Ik heb ook nog geen visitekaartjes vanwege een te nieuwe functie…
Het hot-topics panel moesten wij zowieso laten schieten want het vliegtuig moest gehaald worden.
Al met al dus een beetje tegenvallend. Wel erg leuk en gezellig was het contact met de aanwezige nederlanders: Marcello, Stephan, Michael, Marc, Robert Jan, Stephen, Maaike, Marrije, Lodewijk, Arjan, Don, Albert, Wilfried en anderen: dank, doen we nog een keer, maar of dat op AtMedia2009 is ga ik zelf nog even over denken…
ATMedia conferentie in Londen: een paar honderd geeks van over de hele wereld praten over de design en ontwerp kant van internet. Ik zit in een beetje weggestopt hotel, elke ochtend langs de Thames naar de locatie gelopen. Dat is wel erg grappig, langs de Big Ben en het Londen Eye, zo’n grote foeilelijke kermisattractie die de oever van de Thames een stuk onaantrekelijker maakt…. Maar daar kom ik niet voor! Hoe was de conferentie?
Om eerlijk te zijn: het viel mij al met al een beetje tegen dit jaar. Naast inhoud is ook presenteren een vak. Ik heb weinig echt geinspireerde mensen een goed verhaal horen vertellen. Jammer, want dat is waar ik voor kom: passie voor het vak en een aanstekelijk verhaal waardoor je zelf weer aan het denken wordt gezet.
Goed was het verhaal van Stuart Langridge, ‘Beyond 404′. Dat ging over http-response codes. Ja echt, HTTP-RESPONSE CODES, dat bestaat….:-). Iets moeilijks aan de serverkant, waarbij het er eigenlijk om gaat om foutmeldingen af te vangen en te gebruiken om de website en dus de gebruikers te helpen ipv te negeren. Leuk! Elke fout op de website moet je eigenlijk naar je webmasters mailen, want je kan er wat van leren. Bovendien leuk gepreseteerd! Daar hebben we wat aan.
Ook een aardig onderwerp van Indi Young van Adaptive Path: mentale modellen. Goed onderwerp uiteraard, want door het hanteren en maken van mentale modellen van je gebruikers leer je de gebruikers beter kennen, wat weer goed is in het design-proces. Ik denk dat vooral een combinatie met persona’s handig is. Moeten we naar kijken, even het boek kopen. De presentatie echter was erg saai en droog, jammer.
Als derde noem ik de presentatie van James Graham en Lachlan Hunt over de ontwikkelingen rondom HTML5. Deze mannen hadden elkaar ’s-ochtends pas voor het eerst in real life ontmoet! Inhoudelijk brachten zij niks nieuws voor wie het HTML5 verhaal enigzins volgt. Wel leuk vond ik dan weer hun presentatie: twee ubergeeks die zeer gedreven bezig zijn om HTML5 zodanig in elkaar te sleutelen dat wij er als internetwereld echt iets aan gaan hebben. Leuk!
Dus een beetje dubbel gevoel die eerste dag. Wel weer goed is dat ik al zo’n 20 of meer nederlanders heb gezien, waarvan 5 vanuit de overheid. We zijn goed aanwezig op zo’n event!
Neuroanatomist Jill Bolte Taylor had an opportunity few brain scientists would wish for: One morning, she realized she was having a massive stroke. As it happened — as she felt her brain functions slip away one by one, speech, movement, understanding — she studied and remembered every moment. This is a powerful story about how our brains define us and connect us to the world and to one another.
Vanavond zit ik een beetje op YouTube te surfen, waar ik plotseling in de comments bij een video lees dat anderhalve week geleden Jeff Healey is overleden. Klote. Dat woord en nog wat ergere woorden schieten me te binnen en ik word effe niet goed.
Jeff Healey was een/mijn held op de gitaar. Blind vanaf zijn 1e jaar door een zeldzame vorm van kanker. Hij zat meestal op een stoel te spelen, met zijn gitaar plat op zijn schoot. Totdat de gedrevenheid in zijn vingers tijdens het spelen hem teveel werden, dan stond hij op van zijn stoel, al spelend, met zijn gitaar voor zijn lichaam.
Soms kom je iets tegen waar je meteen door geraakt wordt en dat gebeurde bij mij toen ik zijn nummer ‘See The Light’ (zie filmpje hieronder) zag en hoorde. Meteen wist ik weer hoe een elektrische gitaar bespeeld moet worden. En dat het dan tot op het bot kan raken…
Wat rest zijn mooie nummers, goddelijk spel en filmpjes van Jeff. Hij heeft net de release van zijn eerste rock/blues album sinds 8 jaar, ‘Mess of Blues’ gemist… RIP Jeff, bedankt.
We zijn weer terug. Nog mazzel op de terugreis, vanwege sterke wind zijn veel vliegtuigen een paar uur verlaat, die van ons slechts een uurtje. Het was lekker om er weer even helemaal uit te zijn, dat smaakt naar meer vakanties. Er op uit dit jaar, waar gaan we naartoe?
Vandaag op de Spaanse trappen in het zonnetje gezeten. Leuke plek om mensen te kijken, iedereen komt hier toch op af. Ook in een museum romeinse beelden en delen van supergrote beelden bekeken, zoals het hoofd van Keizer Constantijn, een paar meter hoog. Het bljft indrukwekkend, al die oudheid hier.
Rome 2008: we zijn weer terug! De treinreis van het vliegveld naar het centrum Rome voert door een toch wel troosteloos landschap, de ‘backlands’ van Italie. Erg veel zooi, de quote ‘ruim eens wat op ofzo, zo kan ik toch niet leven’ van de Jiskefet Lullo’s schiet door mijn hoofd.
Het Pantheon is uiteraard weer/nog steeds prachtig. Aan de binnenkant. Want vanaf de buitenkant gezien geef je er geen stuiver voor. Blijkbaar is er nooit iemand op het idee gekomen om daar iets aan te doen…
We hebben ’s-avonds heerlijk gegeten in een klein echt italiaans onooglijk tentje, na een tip van Ron. Ron nogmaals bedankt, het was simpel en super zoals beloofd!
